Menu
Start Dlaczego Dakota? Oferta Cennik Kontakt

Umowy kupna - sprzedaży Usługi dla biur tłumaczeń Druk zamówienia Regulamin usług Płatności Wypełnij deklarację AKC-u Przygotuj dokumentację akcyzową Tanie Bilety Lotnicze Tanie linie lotnicze sprzedaż biletów on-line

Kontakt GG
Numer GG: 2885665 Klikj tu:

Tłumaczymy
angielski chorwacki czeski duński flamandzki francuski litewski hiszpański niderlandzki niemiecki słowacki słoweński rosyjski ukraiński szwedzki włoski

Start szwedzki

język szwedzki

Język szwedzki jest językiem północnogermańskim wschodnim (wschodnioskandynawskim), używanym głównie w Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. Jest dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego. W mowie potocznej używane są powszechnie wyraźne dialekty. Większość jest jednak doskonale zrozumiała dla pozostałych użytkowników języka szwedzkiego. Obecnie można wyróżnić dwa zespoły dialektów: w Szwecji i Finlandii. W południowej części Szwecji - Skanii (Skåne) - język mówiony uległ silnym wpływom duńskim, z bardzo gardłową wymową. Ludność Wysp Alandzkich mówi dialektem zbliżonym do północnosztokholmskiego. Większość zapożyczeń w języku szwedzkim pochodzi z języków: niemieckiego, francuskiego i angielskiego, pośrednio z łaciny i greki. Charakterystyczną cechą języka szwedzkiego jest obfitość samogłosek, posiadających 9 fonemów podstawowych, a wliczając w nie rozróżnienie między długimi i krótkimi samogłoskami - 17 fonemów samogłoskowych. Szwedzka spółgłoska sj (sje-ljudet), której dialektalne warianty odpowiadają w przybliżeniu głoskom sz lub ś, w wersji podstawowej nie ma odpowiednika w innych językach. Pierwsze ślady języka północnogermańskiego pochodzą z III wieku. Ok. IX wieku, w okresie wikińskim, pojawia się norrønt, a potem dansk tunga, czyli niezróżnicowane germańskie języki północy. Potem następuje rozszczepienie na północnogermańskie wschodnie i północnogermańskie zachodnie. W XII wieku mamy już do czynienia z tzw. szwedzkim runicznym, który był zapisywany za pomocą alfabetu zwanego futharkiem. Potem, wraz z chrześcijaństwem przywędrował alfabet łaciński, który to wyparł futhark, który był pismem przystosowanym do rycia w drewnie. Futhark mógł pochodzić od pisma Etrusków, ale mógł być także alfabetem rdzennie skandynawskim. W XIII wieku możemy już mówić o klasycznym szwedzkim. Od XVI wieku obserwuje się tendencje do tworzenia języka ponaddialektalnego, czy to w postaci języka pism religijnych, czy świeckiego języka pism urzędowych tzw. języka kancelaryjnego. W zakresie wymowy odczuwa się w XVIII w. unifikujący wpływ dworu królewskiego - na tym tle zarysowuje się podział na język 'chłopski' tzw. bondska i 'dworski' - hovsvenska. U podłoża wymowy języka dworskiego leży wymowa Sztokholmu i prowincji Uppland. Język ten będzie stanowił podstawę ponaddialektalnego języka pisanego (rikssvenska). źródło: http://www.wikipedia.pl